Het kiesstelsel van Suriname heeft een aantal voordelen, maar ook nadelen. Indien wordt gekozen voor duurzame ontwikkeling- hiermee wordt gedoeld op de aspecten economisch, ecologisch en sociaal- dan zal er moeten worden nagedacht of het huidig kiesstelsel nog past binnen dit gegeven. Temeer duurzame ontwikkeling gericht is op de lange termijn. In het huidig bestel is het niet mogelijk om lange termijn plannen vast te stellen. Ten eerste heeft dit te maken met het termijn waarbinnen de president wordt benoemd en ten tweede omdat er geen 1 op 1 stemmingen zijn. Dit laatste houdt in dat een aantal districten meerdere kandidaten opleveren dan andere districten. Indien men de mogelijkheid wilt creëren om plannen gericht op duurzame ontwikkeling vast te stellen c.q. te realiseren, zal er naar een andere optie moeten worden gekeken. Het lijkt mij een uitgekiemd moment om in 2015 hiertoe een volksraadpleging in de vorm van een referendum te houden. Het Surinaams volk kan dan kiezen of zij het kiesstelsel wil verduurzamen of het huidige behouden. Indien voor de eerste optie wordt gekozen, zal het volgende naar mijn mening dienen plaats te vinden. Per district vinden verkiezingen plaats, zodat de inwoner haar/zijn voorkeur kan geven op welke partij en welke persoon van betreffende partij voorkeur heeft. Aan de hand van de 1 op 1 stemming kan de DNA worden samengesteld voor 6 jaar. De afgevaardigden in de DNA zijn kandidaten die de meeste voorkeursstemmen hebben verkregen. Na deze stemronden kan in het jaar daarop de regering voor 6 jaar worden samengesteld. De ministers die in de regering zitting zullen nemen, worden door desbetreffende partij die de meerderheid, dan wel de combinatie van partijen, voorgedragen. De president, die voor 12 jaar is benoemd, parallel aan district verkiezingen, zal de ministers formeel beëdigen. De partij met het hoogst aantal stemmen draagt tevens de voorzitter van de ministerraad voor. Hij/zij is tevens de vervanger van de president. De door mij voorgestelde optie heeft als belangrijkste voordelen dat er een regeringsbeleid voor 12 jaar kan worden vastgesteld en dat het zittingstermijn langer is van zowel de DNA-leden als de regering. De districten gaan ook een belangrijkere rol spelen en de kosten voor het organiseren van de verkiezingen zullen vele malen lager uitvallen dan nu het geval is. Het volk krijgt ook meer invloed op het regeringsbeleid en tenslotte en dit is het belangrijkste, kan de president de rol van staatshoofd beter invullen dan nu het geval is. De president dient dan ook het 12- jarig regeringsbeleid te verwezenlijken en daarop de vorming van zijn/haar regering te baseren. Mijn laatste opmerking betreft het aantal ministers. Dit enorm aantal en de hieraan log gekoppeld ambtenarenkorps dienen eveneens anders te worden georganiseerd. Het huidig ambtenarenapparaat, dat onder een minister valt, lijkt op een staat binnen een staat. Daardoor zijn er eilanden gecreëerd dat het regeren bemoeilijkt. Suriname kan zeer gemakkelijk worden geregeerd met maximaal 7 ministers en een aanzienlijk minder groot ambtenarenkorps. Alle werkzaamheden die niet tot de kerntaken behoort van de Staat kunnen worden uitbesteed. Nu is het zo dat er voor tijdelijke taken een ambtenaar wordt aangesteld, met alle overbodige kosten van dien. Ambtenaren gedragen zich dan ook alsof zij de president zijn van het land, terwijl zij het volk moeten dienen. Klachten over ambtenaren worden niet adequaat behandeld of verdwijnen in de onderste lade. Al bij al zie ik mogelijkheden om het staatsbestel te verduurzamen en de uitgaven te verminderen, het is echter de politieke wil die er moet zijn om dit te verwezenlijken. In deze globaliserende wereld moet er een zakelijke regering worden gevormd en geen partijgerelateerde regering. Het moet een ‘no nonsens’ regering zijn die jaarlijks plannen evalueert, maatregelen vaststelt en duidelijke regeringsdoelstellingen vaststelt en communiceert met het volk. Robbie Mohansingh

Dit bericht is afkomstig van GFC Nieuws. Bekijk het oorspronkelijke bericht hier.