Het antwoord op deze vraag is: neen! We weten precies wat wordt bedoeld met het ‘aantal ziekenhuisbedden’, maar als we ‘goede zorg’ niet definiëren, kunnen we niet zeggen wat ‘betere zorg’ inhoudt. Elke gezondheidswerker behoort te weten dat er, ongeacht de reden waarom een patiënt in een ziekenhuis vertoeft, zijn of haar kans om een andere ziekte op te lopen veel groter is dan in de thuisomgeving. Volgens een recente officiële bron, worden er in de USA elke dag ongeveer 40 000 schadelijke en/of fatale fouten in ziekenhuizen gemaakt; 1 op de 25 gehospitaliseerde patiënten loopt een ziekenhuisinfectie op. Als we de situatie in Amerikaanse klinieken met die van ons mogen vergelijken, ondervinden in Surinaamse ziekenhuizen dagelijks ongeveer 70 patiënten ‘medical harm’. Zonder ziekenhuizen kunnen ernstig zieke mensen niet adequaat worden behandeld, maar elke dag waarop een patiënt langer dan noodzakelijk in zo’n instelling doorbrengt, is er één te veel. Medische specialisten behoren evidence based criteria toe te passen om vast te stellen of een behandeling in een ziekenhuis onvermijdelijk is. Toepassing van deze criteria zal de kwaliteit van de zorg aanzienlijk vergroten en de behoefte aan ziekenhuisbedden doen afnemen. Vanzelfsprekend kan er dan meer tijd en energie gestoken worden in de zorg voor patiënten die ziekenhuiszorg niet kunnen ontberen. Patiënten hebben er recht op van de medische specialist te weten, of er werkelijk geen andere behandelmogelijkheid bestaat en of hij de risico’s verbonden aan opneming in een ziekenhuis, daarbij in overweging neemt. Ziektekostenverzekeraars lijken zich nu vrijwel uitsluitend te richten op kostenaspecten van de zorg. Moeten zij er niet mede op toezien dat hun cliënten de best mogelijke kwaliteitszorg wordt geboden? Zij kunnen daartoe o.a. bijdragen door poliklinische zorg te stimuleren en klinische behandeling te ontmoedigen. De financiële stromen in de zorgsector moeten zodanig gekanaliseerd worden dat er geen impulsen van uitgaan, welke de keuze voor behandeling in een ziekenhuis bevorderen. Zo’n impuls is bijvoorbeeld het honorarium van zorgverleners te koppelen aan het zogenoemde ligdagtarief. Onze beleidsmakers op het ministerie van Volksgezondheid zijn mede verantwoordelijk voor een acceptabele kwaliteit van de ziekenhuiszorg. Zij mogen niet wachten op (delen van) ziekenhuizen die zichzelf bijvoorbeeld het predicaat, ‘Centre of Excellence’ verlenen. Daartoe dient de kwaliteit gemeten te worden door een externe beoordelaar. Het wordt sterk aanbevolen dat ziekenhuizen, mogelijk met hulp van de Wereldgezondheidsorganisatie, standaarden voor de kwaliteit van de klinische zorg vaststellen. Patiëntveiligheid is hierbij van het hoogste belang. Een inspectieapparaat voor de ziekenhuizen op het ministerie van Volksgezondheid behoort toe te zien op de naleving van bedoelde standaarden. Frank Bueno de Mesquita Stg. t.b.v. Evidence-based geneeskunde in Suriname (EBGiS) ebmasu@gmail.com

Dit bericht is afkomstig van GFC Nieuws. Bekijk het oorspronkelijke bericht hier.