Normaal gesproken reageer ik niet op columns en artikelen waarin over mijn persoon onjuiste zaken worden geschreven. Maar, de Nederlander Jan Gajentaan is in zijn ingezonden stuk te belerend en te leugenachtig.

In zijn stukje proza ‘Een tip voor Kraaijer’ lijkt het alsof de Nederlander, ‘politiek analist’ en ABOP-sympathisant Jan Gajentaan denkt mij en mijn verleden te kennen. Maar, net als in juni 2011 het geval was in Surinaamse kranten en andere media, komt deze heer ook met allerlei onjuiste informatie over mijn persoon en in welke hoedanigheid ik in Nederland werkzaam ben geweest voor een inlichtingendienst.

Het is juist dat ik lange tijd in Nederland als informant heb gewerkt voor de inlichtingendienst en informatie heb verzameld over extreemlinkse organisaties en dierenrechtenorganisaties die hun doelen trachten te bereiken door het gebruik van ondemocratische middelen als intimidatie, geweld en bedreiging. Via twee grote artikelen in de Telegraaf begin juni 2011 werd dat verleden onthuld.

Ik deed dat undercoverwerk als persoon en niet als journalist, zoals ook nu weer helaas ten onrechte wordt gesteld door Gajentaan. Ik was namelijk geen journalist. Ik schreef nu en dan stukjes tekst over uiteenlopende zaken die af en toe gepubliceerd werden in kranten, bladen en op internetsites – dan krijg je al snel het stempel ‘journalist’ op je gedrukt en kan het gebeuren dat je zelf ook wel eens die term gaat bezigen. Een begrijpelijke menselijke reactie. Er rust overigens geen patent op het beroep of woord ‘journalist’.

En ja, in schrijf onafhankelijk van wie of wat dan ook kritisch, iets dat nogal ontbreekt in Suriname. Maar ja, ik ben een Nederlander en dan ligt het volgens de heer Gajentaan toch wel een tikkeltje anders. Zou ik – wat Gajentaan impliceert – ingehouden moeten schrijven enkel en alleen, omdat ik Nederlander ben? Natuurlijk niet, ik ben ook ingezetene van Suriname en mag – zoals er ook Surinamers zijn in Nederland die een mening uiten via media of politiek of andere kanalen – mij kritisch uiten. Ik verkeer ook in de veronderstelling in een democratisch land te wonen waar vrijheid van meningsuiting een groot goed is, of gelden die democratie en die vrijheid van meningsuiting, als je afgaat op de tekst van Gajentaan, alleen selectief en dus niet voor Nederlandse ingezetenen?

In al de vijfentwintig jaren dat ik korte en langere perioden undercover voor de Nederlandse overheid heb gewerkt, was ik formeel slechts tussen april 1998 en november 2001 in het journalistieke veld werkzaam, als bureau- en eindredacteur bij een grote – in november 2011 failliet gegane – uitgever van lokale nieuwskabelkranten. Ook toen was ik geen journalist en in die periode was ik zelfs nauwelijks tot niet undercover in het ‘actieveld’ aan het werk. Toch werd mij in juni 2011 uit dat – vooral en met name – Surinaamse journalistieke veld verweten de journalistieke ethiek te hebben geschonden. Nog steeds is mij niet duidelijk welke journalistieke ethiek ik geschonden zou kunnen hebben: ik was geen journalist, maar schrijver. Overigens wordt de journalistieke ethiek in Suriname bijna dagelijks geschonden, maar dat is een andere discussie. Hoeveel journalisten in Suriname hebben bijbaantjes en bij hoeveel bijbaantjes zouden ethische vragen gesteld kunnen worden? Maar ja, ik ben een Nederlander, dat is het verschil in de wijze van selectieve publieke ‘aanpak’.

Hij, Gajentaan, schrijft dat het als ‘journalist’ werkzaam zijn voor een inlichtingendienst ‘Moreel gesproken een zeer twijfelachtig gedrag’ is. Daar wil toch op ingaan, vooral nu onlangs bekend werd dat zeven Nederlandse echte (sport)journalisten tijdens de Olympische Spelen in China, 2008, informatie hebben verzameld voor de inlichtingendienst. Zo ongebruikelijk is het dus niet.

Maar, waarom zou een journalist een inlichtingendienst niet behulpzaam mogen zijn om informatie te vergaren?

Welk misdrijf begaat zo’n journalist? Het onder druk zetten van de geloofwaardigheid en onafhankelijkheid van de journalistiek, zoals door de Nederlandse Vereniging van Journalisten is gesteld? Onzin!

Iedereen – met welke achtergrond of werkzaam in welk beroep dan ook – kan door een inlichtingendienst worden benaderd om als informant ingezet te worden, dus ook een journalist, schrijver of blogger.

Wat onderscheidt een journalist van wie dan ook? Wat maakt een journalist anders? Waarom zou de geloofwaardigheid van een voor een inlichtingendienst werkzame journalist in het geding zijn? Doet het inbreuk aan door hem of haar geschreven artikelen? Zijn er aantoonbare bewijzen voor? Neen.

Waar haalt de NJV – en haalde in juni 2011 de Surinaamse Vereniging van Journalisten, die zelfs een ‘fatwa’ (een mediaboycot) over mij uitspraak, zich slechts baserende op één artikel in de Telegraaf en geen hoor- en wederhoor toepaste – de arrogantie vandaan om te stellen dat een journalist niet als informant voor een inlichtingendienst zou mogen werken?

Maar als er sprake is van een terreurdreiging, dan zou een journalist wèl van de NVJ undercover mogen gaan werken voor de inlichtingendienst. Kortom, de Nederlandse journalistenvereniging toont zelf geen consequente visie en biedt toch onder bijzondere omstandigheden ruimte voor een journalist om bij te klussen voor de inlichtingendienst.

Kortom, alvorens iemand als Gajentaan – die zich notabene als Nederland actief heeft ingelaten met de Surinaamse politiek en de laatste zou moeten zijn om mij op de korrel te nemen – mij wil bekritiseren over het feit dat ik als persoon werkzaam in Nederland – en dus niet in Suriname – ben geweest voor een inlichtingendienst, laat hij zich dan eerst goed informeren alvorens met onjuiste beschuldigingen en beweringen te komen.

Een informant voor een inlichtingendienst is geen journalist, maar een journalist kan wel als persoon een informant zijn.

Een schrijver is geen journalist, maar een journalist is wel een schrijver.

Tot slot: de serieuze journalistiek in Suriname volgt niet de SVJ ‘fatwa’ en vindt mijn schrijverscapaciteiten en de inhoud en geloofwaardigheid van mijn artikelen belangrijker dan mijn verleden als informant voor een inlichtingendienst in het verre Nederland. Gajentaan, windt uzelf niet op, mijn al dan niet kritisch inhoudelijke artikelen zullen blijven verschijnen. Maar, het staat u geheel vrij om deze wel of niet te lezen natuurlijk. Niet lezen, zou welicht veel ergernis bij u besparen.

Paul Kraaijer

Onafhankelijk freelance schrijver in Paramaribo, Suriname

In de rubriek ‘Ingezonden’ stelt GFC Nieuws een ieder in de gelegenheid om een eigen mening of visie te geven op alle actuele ontwikkelingen en/of relevante onderwerpen. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de visie en/of de mening van de redactie.  De redactie heeft het recht om de stukken wel of niet te plaatsen, in te korten of te redigeren, zonder de mening en/of visie van de inzender aan te tasten. Er worden alleen stukken geplaatst die behoudens een ieders verantwoordelijkheid voldoen aan wat gesteld wordt in de Surinaamse wetgeving.

Dit bericht is afkomstig van GFC Nieuws. Bekijk het oorspronkelijke bericht hier.