Eind jaren negentig werd er in Nederland een meer dan honderd miljoen Nederlandse guldens kostend drugsonderzoek met de naam het Copa-dossier tegen de heer Desiré Delano Bouterse ingesteld.

Een onderzoek dat zich ver buiten de Nederlandse grenzen voltrok en slechts één doel kende, kosten wat het kosten mogen, de “verdachte” Bouterse zal en moet worden veroordeeld en uitgeschakeld.

Dat er in dit geval tegen alle spelregels dat een gerechtelijk vooronderzoek voorschrijft werd gehandeld, bleek naderhand tijdens het in twee instanties gevoerde Haagsche Copa-proces. Anonieme getuigen die in een Amsterdamse bar werden geronseld, mochten naar hartelust figureren  nadat zij de Nederlandse nationaliteit en dito paspoorten als beloning in het vooruitzicht gesteld kregen.

Velen voorzagen de vooraf opgestelde getuigenverklaringen tegen de heer Bouterse als ondertekening met een vingerafdruk. Zulks zogenaamd met het oogmerk, persoonsbescherming  aan hun te bieden.

Dat de Haagsche Rechtbank in 1ste instantie en het Haagsche Gerechtshof in 2e instantie korte metten maakten met dit ondeugdelijk en onbetrouwbaar gebleken bewijsmateriaal, was voorspelbaar. Alle 7 aanklachten tegen Bouterse werden op grond van voornoemde overwegingen naar de prullenbak verwezen.

Het Openbaar Ministerie zag dit echec vroegtijdig aankomen en schakelde over naar demonische versnellingen. Deze leidden naar de Belgische drugscrimineel Patrick van Loon die vanwege een drugsdelict in voorarrest zat. Deze crimineel werd in die periode juridisch bijgestaan door mr. Gerard Spong die met de heer Bouterse nogal wat zure appeltjes te schillen had.

Tegen deze achtergrond werd er reeds snel een nieuwe aanklacht geformuleerd tegen de heer Bouterse.  Een politieke klucht zag toen in de vorm van een abjecte gerechtelijke dwaling het levenslicht.  Gerard Spong en minister Korthals Altes, beiden bijgestaan door de hoofdofficier van justitie Evert Harderwijk, fabriceerden een Kroongetuigenverklaring t.b.v. meergenoemde van Loon die in ruil voor zijn valse verklaring werd beloond.

Deze beloning bestond o.a. uit een voortijdige vrijlating uit de gevangenis alsook het mogen behouden van zijn door drugsaktiviteiten verkregen fortuin.  Het resultaat is bekend, Bouterse werd maar liefst tot 11 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

Bekijken wij deze demonische scenario´s in het licht van de actualiteit rond de berichten als zouden de huidige president van de Republiek Suriname en zijn zoon Dino betrokken zijn bij de drugshandel van de verdachte Piet Wortel en zijn vermeende drugsbende, dan moet er voor het ergste worden gevreesd.

Want zomaar zouden er in de loop van de komende week, danwel maanden berichten kunnen verschijnen die erop wijzen dat één of meer van de verdachten binnen de “Wortelbende” verklaringen zouden hebben afgelegd die de betrokkenheid van de Boutersen bij de handel in drugs zouden bevestigen.

Zulks uiteraard geheel in de van” Loonstij”l , hetgeen zou betekenen dat de nieuw getoverde getuigen  in ruil voor de valse verklaringen persoons- bescherming en in het geval schuld zou komen vast te staan,strafvermindering in het vooruitzicht gesteld zullen krijgen.

Het anticiperen op dit scenario vindt niet zonder grondige reden plaats, er is namelijk meer aan de hand dan de demoniserende en criminaliserende publicaties via de NOS van de afgelopen dagen in zich herbergen.

Alles heeft zoals mr. Inez Weski dat terecht stelt namelijk te maken met het aanstaande in te dienen kansrijk herzieningsverzoek dat zal aantonen hoe crimineel politiek den Haag en in haar kielzog het Openbaar Ministerie en de Pers en Media in Nederland tewerk gaan als het haar onwelgevalligen betreft.

Nederland dreigt wegens grove schending van mensenrechten en het schenden van internationale conventies inzake de niet inmenging in binnenlandse aangelegenheden van souevereine Staten internationaal aan de schandpaal te zullen worden genageld.

Met het oog op het bovenstaande zou Suriname er goed aan doen om hetzij, tijdelijk danwel voor langere duur, de diplomatieke banden met deze schenders van mensenrechten die dito lak hebben aan international conventies  op te schorten danwel te verbreken.

Het kan immers nooit zo zijn, dat een vreedzaam land dat zich een weg naar de vaart der volkeren baant, op deze abjecte wijze bij voortduring internationaal door het slijk wordt gehaald.

Ceuta, 20 september 2012

Roy Raymond de Miranda

Dit bericht is afkomstig van GFC Nieuws. Bekijk het oorspronkelijke bericht hier.